Wat is échte liefde? Is dat om iemand geven? Alles voor iemand doen? Een gevoel?
Als je van iemand houdt, wat betekent dat? Waar begon het mee? En is dat altijd zo gebleven?
Bij de meeste mensen begint liefde -een relatie- met een vonk die overspringt. Dat is logisch. Die vonk ontsteekt een vuur dat moet worden gevoed. Soms word het een enorm laaiend vuur en soms blijft het smeulen.
Maar altijd blijft gezegd worden dat je je hart moet volgen. Ik heb er lang over nagedacht of dat wel zo is. Hieronder probeer ik duidelijk te maken hoe ik erover denk.
Het is goed om een partner te hebben. Als je trouwt, beloof je elkaar trouw in goede en slechte tijden. In goede tijden kan het zijn dat je het goed met elkaar kunt vinden. Je praat goed met elkaar en je weet wat de ander bezighoudt.
In slechte tijden daarentegen is dat niet zo. Je hebt bijvoorbeeld ruzie, leeft langs elkaar heen en praat weinig met elkaar. Op zo’n moment voel je niet in je hart dat je van die ander houd. Je kunt je gaan irriteren aan de ander. Het kan zelfs uitlopen op een scheiding.
Maar wat als je niet je hart volgt, maar je hart leidt? Je kiest ervoor de ander lief te blijven hebben. Sterker: je dwingt je hart de ander lief te hebben. Je zult dan je relatie een tijd met je verstand beleven, maar dát is denk ik liefde. Ondanks álles, wat de ander ook doet of zegt, je blijft hem of haar liefhebben.
Jezus deed dit ook. Sterker nog: “God heeft de wereld zó liefgehad, dat Hij Zijn eniggeboren Zoon gegeven heeft, opdat een ieder die in Hem gelooft, niet verloren gaat maar eeuwig leven heeft.” Ik denk dat God niet altijd liefhad met (alleen) Zijn hart. Anders had Hij de mens niet verjaagd uit de hof van Eden maar direct vernietigd. Hij moet weleens met Zijn hoofd lief hebben gehad, ervoor te hebben gekozen. Anders hadden wij niet geleefd.
Kunnen wij zó liefhebben? Kiezen iemand lief te hebben? Je man of vrouw? Je familie? Je vrijand? En er dan ook voor gáán?
Wat een ongelofelijk sterk stuk. Vooral de alinea’s 5-7 (je weet waarom).